Papadag

Ik hees me vermoeid in de bestuurdersstoel. We mochten weer een dag achteraan gaan sluiten in de file, samen met de andere loonslaven. Luidruchtig geeuwend startte ik de auto. Ik zag vanuit een ooghoek dat de benzinemeter omhoog kroop, maar ik weet dat aan het traanvocht dat mijn ogen vertroebelde op dat moment. Nadat ik mijn ogen droog had geknipperd, keek ik weer naar de benzinemeter. De radio sloeg aan en Q-Music schalde door de speakers. Ik fronste mijn wenkbrauwen en draaide de sleutel weer terug. De motor en de radio verstomden gelijktijdig en de benzinemeter zakte weer gestaag terug naar zijn beginpositie. Ik startte nogmaals de motor en geschiedenis herhaalde zich. Motor ronkte zachtjes. Benzinemeter steeg naar drie-kwartvolle tank. Adele zong iets over regen die in brand staat. Ik zakte achterover in mijn stoel en liet de emotie van het moment op me inwerken. Ik blikte omhoog naar het slaapkamerraam, waarachter mijn ouders sliepen, maar waarschijnlijker stilletjes aan het luisteren waren geweest naar mijn ochtendritueel van snooze, snooze en nogmaals snooze, zuchtend en kreunend opstaan, wassen, in kleding schieten en een verlaat ochtendgebed verrichten. Vervolgens de trap af stommelen, half over de kat struikelen, kat eten geven, waarna enkele minuten later de voordeur achter mij in het slot zou vallen en al snel het gebrom van de auto zou klinken in de verte.

De auto snorde tevreden. Papa had in mijn afwezigheid getankt. De middag ervoor had ik de auto voor de zoveelste keer op sterven na dood voor mijn ouderlijk huis geparkeerd. In de wetenschap dat mijn weinig vorstelijke salaris nog wel een week of drie op zich zou laten wachten en het contante geld in mijn portemonnee een fata morgana was, was ik genoodzaakt de fiets te pakken voor mijn afspraak die avond. En die noodzaak gold waarschijnlijk ook voor de opeenvolgende dagen. De afgelopen jaren stond het spreekwoordelijke water vrijwel chronisch aan mijn neus, tot groot verdriet van mijn ouders. Mijn ouders – die volgens de officiële terminologie in de categorie ‘minima’ vallen – hebben altijd toch de mogelijkheid gezien om ondanks hun eigen minimuminkomen mij enigszins bij te kunnen staan.

Een grote katalysator daarin is mijn vader. Mijn doorgaans norskijkende vader, wiens eeuwige frons ik geërfd heb, is niet bepaald te spreken over het feit dat ik zijn strenge arbeidsethos en bijbehorende spaarzin juist niet heb geërfd. Hij maakte vroeger lange dagen en nog vaker lange nachten als metaalbewerker in een machinefabriek, waardoor we het altijd goed hebben gehad. En met goed bedoel ik: degelijke auto voor de deur, elk jaar op zomervakantie naar Marokko, aanwezige buffer om eventuele onvoorziene uitgaven op te kunnen vangen.  Het goed hebben. Ik heb dat niveau ondanks mijn inmiddels tweede 29ste levensjaar nog niet helemaal kunnen evenaren en dat stemt hem treurig, wat hem dus automatisch die frons oplevert. Om de zoveel tijd spreekt hij een hartig woordje met mij, maar ik weet dat ondanks de harde toon mijn welzijn voor hem op nummer één staat. Dat laat hij keer op keer, op zijn eigen norse wijze, duidelijk zien.

Zo besloot ik op een avond, terwijl we in het centrum een hapje aan het eten waren gegaan, dat het wel eens onwijs gaaf zou zijn om die avond het nachtleven in te duiken. Gewoon lekker spontaan. Ik belde mijn ouders op, hing een weinig origineel verhaal op over blijven logeren bij een vriendinnetje na een avondje films kijken en ging de spreekwoordelijke hort op, wat achteraf gezien uiteraard lang zo onwijs gaaf niet bleek. Die ochtend werd ik vroeg gewekt door het rinkelen van mijn telefoon. ‘Papa belt…’ flikkerde het schermpje. Ik drukte hem weg en zeeg weer neer in bed. Even later ging mijn telefoon weer af, waarna ik het proces van wegdrukken en me nog eens omdraaien herhaalde. De derde keer besloot ik om het geluid van mijn telefoon uit te zetten. Enige tijd later was ik wakker genoeg om te constateren dat ik een aantal gemiste gesprekken had van de vriendin bij wie ik het zogenaamde slaapfeestje had. Een kort telefoontje leerde mij dat mijn vader die bewuste ochtend bij haar aan de deur had gestaan. Betrapt. Ik maakte aanstalten afscheid te nemen van mijn laptop, telefoon en bankpas, zaken die in mijn woordenboek gelijkstonden aan vrijheid. Maar mijn vriendin had gelogen dat het gedrukt stond dat ik met een andere vriendin mee was gegaan om bij haar te blijven slapen. Het hart klopte me in de keel. Naarmate ze verder vertelde, bleek juist dat mijn vader niet uit wantrouwige overwegingen daar die bewuste ochtend aan de deur had gestaan. Integendeel. Hij kwam mij de auto brengen, zodat ik zelf niet met de bus naar huis hoefde. Of waarheen het mij ook beliefde te gaan die dag. De autosleutels liet hij in beheer bij mijn vriendin en zelf ging hij met de bus terug naar huis. Aan de andere kant van de telefoon kon je me de brok in mijn keel weg horen slikken. Ik voelde me verschrikkelijk en kon wel janken. Wat ik daarna ook maar gedaan heb.

Een andere keer wilde het toeval na een dineetje bij dezelfde vriendin thuis de accu van mijn telefoon was uitgevallen en we onderwijl de tijd uit het oog verloren waren. Inmiddels was het diep in de nacht en ik besloot te blijven slapen. Gezien het tijdstip was het vrij laat om mijn ouders van mijn besluit op de hoogte te stellen en de accu was immers leeg. Toen ik de volgende dag mijn ouderlijk huis binnenstrompelde, kreeg ik natuurlijk wel de verwachte we-maakten-ons-reuze-zorgenpreek voor de kiezen. Maar zo heel erg bezorgd waren ze niet, merkte ik, daar mijn vader in het holst van de nacht had besloten de fiets te pakken en helemaal naar de overkant van Eindhoven te fietsen om te kijken of mijn auto wel voor de deur van vriendin stond. Hij concludeerde daarop dat ik niet verkracht, verminkt en vermoord, maar vooral heel erg verkracht (is veel erger) dood in een greppel lag, maar gewoon op een oor in de logeerkamer. Nietsvermoedend en onverantwoordelijk as usual.

Gisteren heeft papa getankt. Naar alle waarschijnlijkheid met een diepe frons op zijn voorhoofd. Een frons die alleen door veel dankbare kusjes van zijn dochter weet te verdwijnen.


Advertenties

11 reacties

Opgeslagen onder Blogs

11 Reacties op “Papadag

  1. Mooi. Heb dat niet. Iers tussen vaders en dochters. Mooi.

  2. Suus

    Wow, wat een ontzettend mooi verhaal……

  3. Prachtig. Wanneer je vader dit te horen of te lezen krijgt, zijn die kusjes niet meer nodig om die frons te laten verdwijnen. Maar hij verdient ze desalniettemin!

  4. Nora

    ”Naar alle waarschijnlijkheid met een diepe frons op zijn voorhoofd. Een frons die alleen door veel dankbare kusjes van zijn dochter weet te verdwijnen.”

  5. Fatima A.

    Wat was je toch schattig als klein meisje. Gewoon om op te eten!!

  6. Fous

    Zucht. Zit hier mijn tranen weg te knipperen in de trein.

    Lief geschreven over je lieve papa.

  7. Gabrielle

    Wat prachtig. Ben er stil van. Morgen is het 10 jaar geleden dat mijn vader overleden is. Wat een mooi geschreven aanleiding om mijn bijzondere papa en dochter momenten te gedenken.

  8. Ton Stassen

    Mooi verhaal; heb zelf helaas het genoegen van een dochter niet mogen smaken.

  9. Kaatje

    De liefde voor papa en andersom. Mooi hoor.

  10. Semra

    ”Integendeel. Hij kwam mij de auto brengen, zodat ik zelf niet met de bus naar huis hoefde. Of waarheen het mij ook beliefde te gaan die dag. De autosleutels liet hij in beheer bij mijn vriendin en zelf ging hij met de bus terug naar huis. Aan de andere kant van de telefoon kon je me de brok in mijn keel weg horen slikken. Ik voelde me verschrikkelijk en kon wel janken. Wat ik daarna ook maar gedaan heb.”

    Ya Allah. Ik zit me hier toch met een snotneusje en rode ogen. Oef.

  11. Na een jaar toch nog steeds mooi… *slikt brok weg*

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s