Drie ei is een paasei

“En daarna gaan we eieren zoeken in de tuin, want dat vinden de kleintjes natuurlijk helemaal geweldig!” Mijn medecursisten kweelden tussen het stikken, rijgen en spelden door over hoe enig hun kindjes het vonden om paaseieren te zoeken tijdens het Paasfeest. Hoe de gevlochten rieten mandjes uitpuilden met vele, door mollige kinderknuistjes gebutste eitjes. En hoe verheugd de kindjes van school thuiskwamen met de zelfgekleurde ovale traktaties en aandoenlijke, spuuglelijke zelfgemaakte Paasfrummels. Ik voelde een lichte steek in mijn borst. Ik kende dit niet. Ik ken het wel, van de televisie en van de boeken en van horen zeggen. Maar ik ken het niet, het kleuren van eieren met plakkaatverf en zoeken van gekleurde en chocolade-eitjes in de schooltuin.

Op de islamitische basisschool waar ik zat, hadden we geen Paasviering, geen Sinterklaasviering, uiteraard geen Kerstlunch of -brunch of  -ontbijt. Maar ook geen Nieuwjaarsviering, geen sportdag, geen schooldisco of kampeeruitje. We hadden wel Suikerfeest, ook wel Eid el-Fitr geheten. En ondanks de naam, had het niks met eitjes te maken. Meer met suiker, maar dat viel in werkelijkheid ook wel mee. We moesten vooral reli-liedjes zingen en reli-verhaaltjes voordragen. En het lekkers moesten we zelf meenemen, daarvoor werden onze mama’s geïnstrueerd. We hadden wel Offerfeest. Wat voornamelijk ging over familie bezoeken en hangende schapenlijken in de schuur. Niet bepaald mijn meest favoriete feest. Tot op de dag van vandaag begrijp ik niet waarom we miljoenen schapen feestelijk om zeep moeten helpen, maar dat is weer een andere blog.

Ik heb sterk het gevoel dat ik door de vast weloverwogen keuze van mijn ouders me op een islamitische basisschool te plaatsen, toch behoorlijk wat essentiële dingen gemist heb. Of ik het mijn ouders kwalijk neem, daar ben ik niet helemaal over uit. Misschien. Er zijn een aantal zaken die toch een behoorlijke indruk hebben achtergelaten op mijn kinderzieltje. Ik neem het mijn moeder bijvoorbeeld tot op de dag van vandaag wel kwalijk dat ze me ooit uit mijn eerste en meteen ook mijn laatste carnavalsoptocht heeft geplukt. Het was een zwarte bladzijde in mijn ‘book of life’. Opgewonden en tegelijkertijd lichtelijk beschaamd begaf ik me die bewuste dag tussen de bont uitgedoste kindertjes. Naast mijn dagelijkse schoolgangerskloffie, had ik een knaloranje sjaal om. Ik had deze sjaal stiekem van huis meegesmokkeld. Het was geen carnavalssjaal, maar gewoon een wintersjaal van mijn ernstig kleurenblinde en weinig modegenieke moeder. Hij leek mij geknipt voor deze heuglijke aangelegenheid. Plus ik had toch niks anders. Details. De andere kindjes vroegen me wijselijk niet wat ik ‘voor moest stellen’. Ik probeerde de meewarende blikken van leraren te ontwijken, terwijl ik aan mijn sjaal sjorde. Toen mochten we eindelijk gaan lopen. Een karavaan luidruchtige, kleurig geschminkte, uitgelaten kindertjes. De confetti en serpentines dwarrelden om me heen en ik zag dat het goed was. Helaas was dat zicht van korte duur. Mijn moeder sleurde me op dat moment uit de optocht. Ik mocht niet mee lopen. Het was me volstrekt onduidelijk waarom niet. Ik brulde en stampvoette. Ik smeekte. Het mocht niet baten. We gingen ervoor in de plaats op ‘op bezoek’ bij de vriendin van mijn moeder. ‘Op bezoek’ was veel ‘leuker’. Ik bedenk me nu ineens dat ik niet eens werd omgekocht met lekkers. Niet eens! Ik heb jaren met dit voorval in mijn maag gezeten. Ik koester volgens mij tot op heden nog steeds wrok. Maar goed, niet veel later ging ik naar de islamitische basisschool en daar was carnaval geen issue meer. Niets wat leuk was, was een issue meer. Koren op de molen van mijn eenvoudige ouders. Ze hoefden zich geen zorgen meer te maken over allerlei kosteninefficiënte zaken als carnaval, verjaardagen of Sinterklaas.

Het fenomeen ‘Sinterklaas’ was sowieso niet aan mijn ouders besteed. Ik kan me herinneren dat ik als kleutertje keurig iedere Decemberavond dat het volgens de juf mocht, mijn schoen zette. Met een wortel erin. En de volgende ochtend was zowel de schoen als de wortel weg. Ik hield echter vol, immers de aanhouder wint. Wederom schoen. Idem wortel. Maar nee, niks geen Barbie of My Little Pony of pepernoten, schuimpjes en taai taai. De pasgedweilde vinylvloer staarde me smalend aan. Misschien de verkeerde schoen gezet? Ik liet me niet van de wijs brengen en zette toch gewoon weer mijn schoen. Even later verruilde ik hem toch voor een ander exemplaar. De volgende ochtend nam ik echter niet meteen de moeite om te kijken of mijn schoentje er nog stond. Die middag, toen ik thuiskwam van school, zag ik tot mijn grote vreugde mijn schoen nog staan, met een pakketje erin! Hoezee! Ik struikelde zowat over mijn korte, dikke beentjes om bij de schoen te geraken. Waarna ik constateerde dat het pakketje een aangebroken zakje borrelnootjes van het Edah-huismerk was, met een elastiekje erom gebonden, zodat ze krokant bleven. Verschillende gevoelens gaan er door me heen als ik terugdenk aan dat moment: de intense, allesomvattende teleurstelling, die kan ik me nog erg goed herinneren. Teleurgesteld omdat Sinterklaas blijkbaar alleen de Nederlandse kindjes bezocht. Al wist ik toen al dat Sinterklaas gewoon niet bestond, want dat hadden mijn ouders mij al fijntjes medegedeeld, toen ik me hardop afvroeg waarom mijn schoentje nooit gevuld was. Maar die slachtofferrol zat er toen al ingebakken: waarom hunnie wel en ikke nie. Ik denk dat ik op dat moment volwassen ben geworden. Ik was 5. Enkele maanden later werd ik overgeplaatst naar de islamitische basisschool, waar Sinterklaas nooit meer ter sprake kwam en de schoenen alleen gezet werden in de hoek van het klaslokaal, op het moment dat het tijd was voor het gezamenlijke middaggebed.

Advertenties

22 reacties

Opgeslagen onder Blogs

22 Reacties op “Drie ei is een paasei

  1. Ontroerend, mooi. Ik kwam als Vlaams meisje in dit land en had zo mijn eigen sores, maar die zijn niet zo heel anders. Al waren de thema’s verschillend.

  2. Voor autochtone katholieke jongetjes was het ook niet makkelijk hoor. Die enge donkere mannen die bij die aardige Sint hoorden, het eindeloos zoeken naar bontgekleurde paaseieren omdat je nooit zeker wist of je ze allemaal gevonden had…
    Mooi blogdebuut, Fatima! Je maakt het heel goed inleefbaar, en heel plezierig om te lezen! Maar dat je schrijven kan wist ik natuurlijk al.
    Keep ‘em coming!

  3. Ton Stassen

    Met plezier je blog gelezen.

  4. aziz

    Je verhaal had net zo goed over mijn leven kunnen gaan. Dat vind ik oprecht mooi. Maar je manier van schrijven, dat lijkt in de verste verte niet op die van mij. Dat zou ik niet kunnen. Je schrijft echt heel goed. Daarom mijn welgemeende complimenten Fatima.

  5. Elk kind heeft wel een jeugdtrauma, maar alleen de goede schrijfsters maken er iets moois van. Want dan is het allemaal niet voor niets geweest 😉

  6. Je hebt behoorlijk veel moeten missen. Ik neem aan dat je dat inmiddels dubbel en dwars hebt ingehaald? Erg boeiend geschreven, ik ben benieuwd naar je volgende blog.

  7. een dubbele reactie, ik ben onder de indruk van je verhaal, van de manier waarop je het verteld, ook.
    Maar vergeef het je ouders, zij staan/ stonden in een, mag ik zeggen, voor hen vreemde, in sommige opzichten absurde cultuur.
    Schrijf vooral door!

  8. Halim

    Mooi geschreven en ook herkenbaar helaas. In mijn geval gelukkig veel minder erg dan jij het mee hebt moeten maken (want enkel door financiële beperkingen de boot gemist). Mooi voorbeeld van waar de integratie al vroeg scheef loopt en waar m.i. ook veel frustratie van Marokkaanse jongeren nu origineert. Lang niet iedereen is zo sterk toch nog zo gezond van geest als jij uit/door een dergelijke jeugd te komen.

    Ik kijk uit naar de volgende!

  9. Fatima A.

    Oh Dear, heel herkenbaar. Mijn zus haalde laatst nog herinneringen op over de kledij die we moesten dragen op de islamitische school. Je kwam niet onder de barrage van vragen uit van je autochtone buurmeisjes. “heb jij je pyjama aan?” mooi geschreven Faat! Maar dat je pienter bent en goed met woorden overweg kan wisten we al! Two thumbs up!

  10. Latifa B.

    Mooi geschreven, grappig en ontroerend.

  11. Laura

    Ik heb als PABO studente zowel op openbare basisscholen als op christelijk als op islamitische scholen stage gelopen en heb er nooit bij stil gestaan dat dit ook een belangrijk onderdeel is van je thuisvoelen in Nederland.
    Als ‘juf’ (nog niet) breekt het mijn hart dan ook een klein beetje bij het beeld van een klein meisje wat ’s ochtends op zoek gaat naar haar schoen..

    (Op de zwarte school waar ik stage liep hadden ze dat een stuk beter bekeken, daar vierden we letterlijk alles. Wat wel resulteerde in het feit dat we soms schoolbreed 12 kinderen overhadden op islamitische feestdagen, maar niemand werd waar dan ook bij buitengesloten. Good times..)

  12. Pingback: Dankwoord | Nurks

  13. Pingback: Het bal der volkomen terecht geweigerden | Krapuul.nl

  14. Pingback: Blogbal | Lovestrong

  15. Gefeliciteerd Fatima met de Parelprijs. (Ik was er ook gisteren) Ik heb hier je verhaal gelezen. Ik vind het erg mooi, aandoenlijk en goed geschreven. Misschien is er nu iets goedgemaakt. Echt van harte gefeliciteerd!!

  16. Jij kunt schrijven als de pest, Fatima! Ga door!

  17. Mooi verwoord en natuurlijk gefeliciteerd.

    Ik lees het nu dus voor het eerst en ga nog eens verder neuzen.

    Inhoudelijk heb ik er een bepaalde feeling mee. Mijn ouders waren gereformeerd en ooit binnenschippers die financieel jaren aan de grond zaten. Laag opgeleid, alleen de lagere school. Maar wel levenswijsheid uit het varen opgestoken. Dat ik naar een Christelijke school ging lag voor de hand, de buurkinderen moesten naar de Roomse school of de openbare die beide verder waren. Natuurlijk liep ik ook tegen Sinterklaas aan, die bij schoolvriendjes met rijkere ouders veel meer gaf. Die figuren kregen ook al meer voor hun verjaardag en Sinterklaas trok duidelijk hun partij. Mijn moeder zal het wel uitgelegd hebben, waardoor ik me er niet zo druk over maakte. Want dat kon ze heel goed. Nu ik er jaren later op terugkijk heb ik mijn ouders nooit iets kwalijk genomen. Ze deden hun best en hadden het beste met hun kinderen voor.

    Gek ik moet hier ingelogd zijn. Eens kijken of me dat (eenmalig) gaat lukken.

    • Beste Ximaar,

      Bedankt voor je felicitatie en complimenten. Bijzonder dat mijn verhaal op een bepaalde manier toch ook herkenbaar is voor hen die niet mijn afkomst delen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s