Maandelijks archief: april 2011

Koninginnedag

Nope, geen trauma’s te rapporteren dit keer.

Advertenties

1 reactie

Opgeslagen onder Blogs

Drie ei is een paasei

“En daarna gaan we eieren zoeken in de tuin, want dat vinden de kleintjes natuurlijk helemaal geweldig!” Mijn medecursisten kweelden tussen het stikken, rijgen en spelden door over hoe enig hun kindjes het vonden om paaseieren te zoeken tijdens het Paasfeest. Hoe de gevlochten rieten mandjes uitpuilden met vele, door mollige kinderknuistjes gebutste eitjes. En hoe verheugd de kindjes van school thuiskwamen met de zelfgekleurde ovale traktaties en aandoenlijke, spuuglelijke zelfgemaakte Paasfrummels. Ik voelde een lichte steek in mijn borst. Ik kende dit niet. Ik ken het wel, van de televisie en van de boeken en van horen zeggen. Maar ik ken het niet, het kleuren van eieren met plakkaatverf en zoeken van gekleurde en chocolade-eitjes in de schooltuin.

Op de islamitische basisschool waar ik zat, hadden we geen Paasviering, geen Sinterklaasviering, uiteraard geen Kerstlunch of -brunch of  -ontbijt. Maar ook geen Nieuwjaarsviering, geen sportdag, geen schooldisco of kampeeruitje. We hadden wel Suikerfeest, ook wel Eid el-Fitr geheten. En ondanks de naam, had het niks met eitjes te maken. Meer met suiker, maar dat viel in werkelijkheid ook wel mee. We moesten vooral reli-liedjes zingen en reli-verhaaltjes voordragen. En het lekkers moesten we zelf meenemen, daarvoor werden onze mama’s geïnstrueerd. We hadden wel Offerfeest. Wat voornamelijk ging over familie bezoeken en hangende schapenlijken in de schuur. Niet bepaald mijn meest favoriete feest. Tot op de dag van vandaag begrijp ik niet waarom we miljoenen schapen feestelijk om zeep moeten helpen, maar dat is weer een andere blog.

Ik heb sterk het gevoel dat ik door de vast weloverwogen keuze van mijn ouders me op een islamitische basisschool te plaatsen, toch behoorlijk wat essentiële dingen gemist heb. Of ik het mijn ouders kwalijk neem, daar ben ik niet helemaal over uit. Misschien. Er zijn een aantal zaken die toch een behoorlijke indruk hebben achtergelaten op mijn kinderzieltje. Ik neem het mijn moeder bijvoorbeeld tot op de dag van vandaag wel kwalijk dat ze me ooit uit mijn eerste en meteen ook mijn laatste carnavalsoptocht heeft geplukt. Het was een zwarte bladzijde in mijn ‘book of life’. Opgewonden en tegelijkertijd lichtelijk beschaamd begaf ik me die bewuste dag tussen de bont uitgedoste kindertjes. Naast mijn dagelijkse schoolgangerskloffie, had ik een knaloranje sjaal om. Ik had deze sjaal stiekem van huis meegesmokkeld. Het was geen carnavalssjaal, maar gewoon een wintersjaal van mijn ernstig kleurenblinde en weinig modegenieke moeder. Hij leek mij geknipt voor deze heuglijke aangelegenheid. Plus ik had toch niks anders. Details. De andere kindjes vroegen me wijselijk niet wat ik ‘voor moest stellen’. Ik probeerde de meewarende blikken van leraren te ontwijken, terwijl ik aan mijn sjaal sjorde. Toen mochten we eindelijk gaan lopen. Een karavaan luidruchtige, kleurig geschminkte, uitgelaten kindertjes. De confetti en serpentines dwarrelden om me heen en ik zag dat het goed was. Helaas was dat zicht van korte duur. Mijn moeder sleurde me op dat moment uit de optocht. Ik mocht niet mee lopen. Het was me volstrekt onduidelijk waarom niet. Ik brulde en stampvoette. Ik smeekte. Het mocht niet baten. We gingen ervoor in de plaats op ‘op bezoek’ bij de vriendin van mijn moeder. ‘Op bezoek’ was veel ‘leuker’. Ik bedenk me nu ineens dat ik niet eens werd omgekocht met lekkers. Niet eens! Ik heb jaren met dit voorval in mijn maag gezeten. Ik koester volgens mij tot op heden nog steeds wrok. Maar goed, niet veel later ging ik naar de islamitische basisschool en daar was carnaval geen issue meer. Niets wat leuk was, was een issue meer. Koren op de molen van mijn eenvoudige ouders. Ze hoefden zich geen zorgen meer te maken over allerlei kosteninefficiënte zaken als carnaval, verjaardagen of Sinterklaas.

Het fenomeen ‘Sinterklaas’ was sowieso niet aan mijn ouders besteed. Ik kan me herinneren dat ik als kleutertje keurig iedere Decemberavond dat het volgens de juf mocht, mijn schoen zette. Met een wortel erin. En de volgende ochtend was zowel de schoen als de wortel weg. Ik hield echter vol, immers de aanhouder wint. Wederom schoen. Idem wortel. Maar nee, niks geen Barbie of My Little Pony of pepernoten, schuimpjes en taai taai. De pasgedweilde vinylvloer staarde me smalend aan. Misschien de verkeerde schoen gezet? Ik liet me niet van de wijs brengen en zette toch gewoon weer mijn schoen. Even later verruilde ik hem toch voor een ander exemplaar. De volgende ochtend nam ik echter niet meteen de moeite om te kijken of mijn schoentje er nog stond. Die middag, toen ik thuiskwam van school, zag ik tot mijn grote vreugde mijn schoen nog staan, met een pakketje erin! Hoezee! Ik struikelde zowat over mijn korte, dikke beentjes om bij de schoen te geraken. Waarna ik constateerde dat het pakketje een aangebroken zakje borrelnootjes van het Edah-huismerk was, met een elastiekje erom gebonden, zodat ze krokant bleven. Verschillende gevoelens gaan er door me heen als ik terugdenk aan dat moment: de intense, allesomvattende teleurstelling, die kan ik me nog erg goed herinneren. Teleurgesteld omdat Sinterklaas blijkbaar alleen de Nederlandse kindjes bezocht. Al wist ik toen al dat Sinterklaas gewoon niet bestond, want dat hadden mijn ouders mij al fijntjes medegedeeld, toen ik me hardop afvroeg waarom mijn schoentje nooit gevuld was. Maar die slachtofferrol zat er toen al ingebakken: waarom hunnie wel en ikke nie. Ik denk dat ik op dat moment volwassen ben geworden. Ik was 5. Enkele maanden later werd ik overgeplaatst naar de islamitische basisschool, waar Sinterklaas nooit meer ter sprake kwam en de schoenen alleen gezet werden in de hoek van het klaslokaal, op het moment dat het tijd was voor het gezamenlijke middaggebed.

22 reacties

Opgeslagen onder Blogs

De hand van…

… Fatima is nu ietwat meer dan een uur bezig om deze blog aan de praat te krijgen. Met vaderlijke begeleiding van Robert Keizer en Peter Pellenaars is dit dan het resultaat. Om je te bescheuren! Ik ben in ieder geval erg content met het feit dat ik dan eindelijk een -hetzij spuuglelijke- plek heb om mijn ei te leggen.

Welkom, allen.

Fatima

6 reacties

Opgeslagen onder Blogs