Broeders en zusters

Ik weet zeker dat ik in de bak was beland als ik een of twee broers zou hebben gehad. Jawel. Doodslag of wellicht zelfs Murder One. Het voordeel van enig kind zijn als Marokkaans meisje, is dat de gigantische kloof tussen het man- en vrouwzijn weg valt. Waar de meeste meisjes van mijn afkomst iedere dag geconfronteerd worden met seksediscriminatie binnen het gezin en keer op keer het onderspit delven op dat gebied, had ik het toch een stuk makkelijker. Geen jongens, geen broers, dus een hoop minder frustraties over de voortrekkerij van de zonen. Met mijn nogal overheersende rechtvaardigheidsgevoel, zou ik mezelf helemaal kapot hebben geergerd aan een broer met nul aan huishoudelijke taken, vrijheid blijheid wat betreft zijn doen en laten buiten de vier muren van het huis, vragen die vaker niet dan wel worden gesteld. En een hijgende adem in je nek als je een keer de stad in gaat. Je hebt sociale controle binnen de gemeenschap, maar indien je broers hebt, wordt die sociale controle nog eens vertienvoudigd in het kwadraat. Constant op je hoede zijn is het gevolg. Achterdocht. Paranoia. Het hebben van een (volwaardige) relatie wordt tot de macht 20 bemoeilijkt. Los van het feit dat de meeste jongens een stuk voorzichtiger zijn als een meisje broers heeft. Een simpel afspraakje wordt al gauw een mission impossible; andere stad, een alibi, een avondklok.
Het doet me afvragen wat zoiets met een meisje doet? Als je van jongs af aan door je moeder soortement wordt gedwongen de vieze sportsokken van je broertje te wassen en zijn overhemden te strijken, terwijl hij lurkend aan een glas thee tegen moeders weelderige boezem leunt en zich God in Frankrijk voelt, dan kan ik me voorstellen dat je een bepaald signaal krijgt, wat maar op een manier te interpreteren is: je bent minder belangrijk dan je broertje. Zeker als herhaaldelijk blijkt dat diezelfde broer niets fout kan doen in de ogen van jullie beider ouders, zelfs niet als hij jou bijvoorbeeld bewust lichamelijk letsel toebrengt. Het komt vaak voor dat broers zich de rol van ouder toeeigenen. Mijns inziens ligt hier de oorzaak van het ongehoorde disrespect naar vrouwen toe binnen onze, door mannen gedomineerde cultuur. En ook van de verbittering van meiden omtrent dit onderwerp. En ik durf zelfs zo ver te gaan om te zeggen dat als je met dit gedrag in je omgeving opgroeid, er een vrij grote kans is dat je zelf ook zo gaat denken, over jezelf en over andere vrouwen. En als man krijg je dit ook met de paplepel ingegoten. Op die manier wordt zo een opvoeding waarin er wezenlijk en pijnlijk verschil is tussen het behandelen van dochters en de behandeling van zonen in stand gehouden. En zorgt deze voor frictie wanneer men zich probeert te handhaven in een samenleving waarbij dat toch veel minder herkenbaar is.
Needless to say: uiteraard is ieder gezin anders en zijn er genoeg uitzonderingen. Maar waarom moeten het uitzonderingen zijn? Ik had liever gezien dat ze eerder de regel waren.

Deze column werd op 10 november 2008 gepubliceerd op SENmagazine.com

Advertenties

Reacties staat uit voor Broeders en zusters

Opgeslagen onder Ouwe meuk!

Reacties zijn gesloten.