Changes

‘Zodra die nieuwe vloer erin zit, ben je weg, hoor je me!’ Ik kijk mijn vader verbaasd aan. ‘Papa, was het niet zo dat je mij zou moeten verbieden op mezelf te gaan wonen en dergelijke, in plaats van me met zoveel enthousiasme het huis uit te werken?’ Times change. People change. Ik kan me nog herinneren wat voor burgeroorlog ik moest ontketenen om mijn vader zo ver te krijgen dat ik op vrijdag met mijn vriendinnetjes naar de koopavond mocht. Hel en verdoemenis. Om 17.00 uur thuis, anders slaap je maar op het station! Niks ervan.  Goed, inmiddels zitten er wel meer dan 10 jaar tussen de tijd dat ze nog voor het donker de sleutel in het sleutelgat moesten horen steken en mijn inmiddels derde zelfstandige woning, maar het blijft toch wonderbaarlijk. En iets om bij stil te staan. Ik krijg de laatste jaren vrij vaak te horen dat mijn vader en moeder zo ‘redelijk, ruimdenkend en liberaal’ zijn. Dat was ooit anders geweest. Zou de Westerse cultuur ook vat hebben gekregen op hen, van wie wij jongelingen altijd dachten dat ze veel te vastgeroest waren in hun normen en waarden uit het jaar 1814, dat ze onze verlangens en behoeftes nooit zouden begrijpen? Ik weet dat er in welke cultuur dan ook per definitie een kloof is tussen ouders en kinderen, qua opvattingen, normen en levensvisies. En dat geeft de nodige wrijving. Dat geeft de nodige conflicten. Maar ik dacht dat wij allochtone Nederlandse jongeren het misschien net een tandje moeilijker hadden in het overbruggen van die kloof met onze ouders.  Want het is niet alleen die leeftijdsverschillen en bijbehorende levenservaring die tussen ons stond, maar ook twee totaal verschillende samenlevingen en culturen. Ik kon het dus wel uit mijn hoofd zetten, met school op kamp.  Zelfs logeren bij een vriendinnetje was not done, ze had immers veel broers. En broers waren altijd van het mannelijke geslacht. Maar ergens in 10 jaren hebben mijn ouders toch een ontwikkeling ondergaan, een shifting van hun mentaliteit. Ooit vertikte mijn moeder het om naar de markt te gaan, daar onacceptabel was voor een nette Marokkaanse getrouwde vrouw om zich in een marktsituatie te begeven. Nu gaan we gezellig naar de markt, naar de binnenstad, naar de Beverwijkse Bazaar, naar Karwei en naar Praxis, zonder ook maar een seconde stil te staan bij het idee dat ooit schande werd gesproken van het idee dat een vrouw boodschappen zou doen tussen mannelijke medeconsumenten. En papa, papa wast tegenwoordig af. Zonder mopperen en zonder dat het helpen van mama in het huishouden hem minder mannelijk  danwel de baas in huis zou maken. Het zijn kleine dingen, maar tegelijkertijd ook grote dingen.  Grote veranderingen. En ik moet maar gauw ophoepelen naar mijn nieuwe woning, nu ik de kans heb zelfstandig te wonen in de wetenschap dat het mijn ouders niet ongelukkig maakt!

Deze column werd op 1 juni 2008 gepubliceerd op SENmagazine.com

Advertenties

Reacties staat uit voor Changes

Opgeslagen onder Ouwe meuk!

Reacties zijn gesloten.