Hoezo anders?

Het lijkt wel of ik word overspoeld door zelfbenoemde allochtonenexperts, die het zo fijn vinden om met mij te praten over de allochtonenproblematiek in Nederland, en dan met name die van Marokkanen in het bijzonder. Want ik ben ‘anders’. In mijn 27-jarige leventje heb ik nu naar mijn mening iets te vaak gehoord dat ik zo ‘anders’ ben. En net zo vaak het nogal dubieuze compliment geincasseerd dat ik ‘toch zo goed Nederlands spreek.’ Het begint me op de zenuwen te werken. Wanneer men zo vol is van de noodzaak tot integreren, is het toch wel uitermate vreemd steeds te moeten constateren dat het feit dat ik, net als vele andere jongeren (en ouderen! Nota bene: mijn analfabete moeder van 55 heeft zich nu al meer dan 2 jaar vastgebeten in de jungle die de Nederlandse taal en grammatica heet ), gewoon Nederlands spreek zo een curieus gegeven is voor autochtone Nederlanders. De media kotsen iedere dag berichten uit over acceptatie, integratie, tolerantie, burgerschap en identiteit, maar mij bekruipt met de dag steeds meer het gevoel dat ik nog altijd als anders word gezien. Sterker nog, het wordt me juist letterlijk gezegd! En in hoeverre moet de opmerking dat ik zo goed Nederlands spreek dan een compliment voor mij zijn? Ik geef anderen toch ook geen compliment met betrekking tot hun taalbeheersing? Some people have a keen sense for stating the obvious (zoals je ziet, spreek ik ook een aardig woordje Engels, waar blijft de veer in mijn reet?) En wat maakt mij zo ‘anders’, anders genoeg dat een autochtoon zich veilig voelt om dat op samenzweerderige toon tegen mij te zeggen? Ik word er helemaal akelig van. Ik dacht namelijk dat ik hetzelfde was. Maar kennelijk niet, ik schijn heel anders te zijn. En vervolgens blijkt dat men heel graag OVER Marokkanen wil praten met mij. Zich niet realiserend dat ze MET een Marokkaan praten. Negen van de tien keer volgt er een monoloog over hoe slecht het gaat in Nederland door die Marokkanen, Antillianen, Turken en andere niet-Westerse allochtonen. (Niet jij, hoor. Jij bent anders.) Waarom voelt men toch steeds de noodzaak om die ‘verschillen’ tussen mij en bijvoorbeeld mijn geloofsgenoten, of mede-Marokkanen te benadrukken? Verdeel en heers? Of ben ik eigenlijk de uitzondering die de regel bevestigt en geeft diegene met die opmerking aan, dat ie eigenlijk generaliseert? Ik krijg het gevoel dat ik bewust als ‘anders’ word gezien, omdat de autochtoon alleen op deze manier in staat is een eigen identiteit te definieren. Mijn anders zijn is wat de autochtoon autochtoon maakt.

Deze column werd op 5 mei 2008 gepubliceerd op SENmagazine.com

Advertenties

Reacties staat uit voor Hoezo anders?

Opgeslagen onder Ouwe meuk!

Reacties zijn gesloten.