Wit brood

Marokkaanse bruiloften zijn big business. Eenmansbedrijfjes schieten als paddenstoelen uit de grond. Vrouwtje voor de henna, vrouwtje voor de visagie. Iemand voor decoratie. Catering met aanhang. Alternatieve zaalhuur, want bij de meeste autochtone etablissementen dien je ofwel de drank af te nemen, ofwel dien je hen het diner of buffet te laten verzorgen. En dat is meestal geen Marokkaanse kost. Dan heb je nog de cameravrouwen. Grote vraag naar, gezien de vele gescheiden (mannen en vrouwen apart) bruiloften die gegeven worden. Idem fotografe, bruidsbegeleidster, kapster, vrouwelijke dj’s, al dan niet vrouwelijke bruiloftsbands. Verhuur van bruidskleding, van westerse trouwjurk tot traditionele trouwjurk voor de eerste, tweede en soms zelfs, zoals vanouds, derde dag. Als je het helemaal bont wilt maken, heb je ook nog een speciale jurk nodig voor dag 7, de dag dat je een volle week getrouwd bent en je je ouders feestelijk mag ontvangen bij je kersverse echtgenoot. Ben ik nog iets vergeten? Oh, ja. Verhuur van nep-boeketten, nep-corsages, nep-bloemen-voor-op-de-auto. Verse bloemen zijn erg mooi, maar waarom moeilijk doen, als je het kunt huren. Alles wat maar te verkopen of te verhuren valt, vind je op sites als Marokko.nl, waar meer dan half Marokkaans Nederland (lijkt het wel) de kost probeert te verdienen, vaak zwart, met het servicen van Marokkaanse bruiloften. En VEEL dat het er zijn. Erg trouwlustig volkje zijn we. Maar ja, dat is ook niet heel erg gek. Samenwonen is anno 2007 not done, het hebben van een relatie wordt misschien nog gedoogd, maar dan moet je het wel niet al te opvallend doen. Wil je dan iets van “samenleven” met elkaar, dan zit er niks anders op: trouwen. En hoe meer toeters en bellen, hoe beter. Dag voor de henna, dag voor de vrouwen, dag voor de mannen apart, dag voor de mensen die niet volgens het geloof naar muziek luisteren, dag voor de mensen die het niet erg vinden een gemengde bruiloft te bezoeken. De dag erna. Dag om de kadootjes uit te pakken. De eerder genoemde zevende dag. Je blijft bezig en bezig gehouden worden. Veel meiden staan dan ook beteuterd te kijken als na zo een sprookjesbruiloft blijkt dat er ook iets van een huwelijk is. Wat hard werken is. Jawel. Maar ja, kun je het ze die onwetendheid kwalijk nemen? Verder dan op-donderdag-avond-naar-de-bioscoop-relaties zijn veel meisjes en jongens niet gekomen. Zelfs op zichzelf wonen hebben ze niet gedaan. Meisjes in ieder geval negen van de tien keer niet. Want een vrouw gaat pas het huis uit als ze trouwt. In sommige culturen dient een vrouw soms maar twee keer het huis te mogen verlaten. Eén keer als ze trouwt en de tweede keer als ze naar haar graf wordt gedragen. Lekker sociaal. Afijn, om terug te komen op het kersverse bruidspaar: zo een jongen en meisje hebben dan nooit eerder een huishouden kunnen bestieren EN moeten ze daarbovenop nog eens voor een partner zorgen. Dat is fietsen met je handen achter je rug gebonden. Arme kids.

Anyhow, ik heb een fotograaf nodig. Weet iemand een goede?

Deze column werd op 19 juli 2007 gepubliceerd op SENmagazine.com

Advertenties

Reacties staat uit voor Wit brood

Opgeslagen onder Ouwe meuk!

Reacties zijn gesloten.