Dokter

Vroeger wilde ik dokter worden. Niet zozeer omdat ik graag mensen wilde genezen, maar omdat ik als jonkie aanvoelde dat dokter zijn heel erg stoer was. De betekenis van status en prestige was mij nog onbekend, maar ik had al gauw door dat dokter zijn je op een bepaald niveau plaatste, wat anders was. Daar droomde ik van.

Later kwam ik weer bij zinnen toen ik erachter kwam dat je daarvoor 180 jaar diende te studeren. En dat was niet echt mijn pakkie an. Door de havo heen geslapen hebbende, was ik nog niet uitgeslapen en wilde ook nog door een vervolgopleiding heen slapen. Geen universiteit, maar hbo dus. Ik koos voor de studie Communicatie, want daarmee kon je de reclame in. En reclame was heel stoer. Veel geld mee gemoeid, snelle auto’s, hippe kleding. Ja, ook dat had prestige. Daar droomde ik van.

Door de hbo-opleiding slapende werd me langzaamaan duidelijk dat de reclame zo makkelijk nog niet was. Streberige, blonde tuthola’s uit Vught e.o. in mantelpakjes vulden iedere dag mijn blikveld. hbo-Communicatie was een echte “meidenopleiding”. Ik haat “meiden”. Ik was te nuchter hiervoor. Ik viel weer in slaap.

Toen ik wakker werd, bleek ik opeens te schrijven. Ik schreef al geruime tijd, naar het scheen. In bladen, in kranten. Omdat ik uit verveling, tijdens mijn studie, maar andere dingen ging doen. Zoals mijn mening ventileren op het internet. Je wint een prijs, je krijgt een contract. Mensen die je aanmoedigen: “Je droom komt uit!” Oh, ja? Maar sinds wanneer wilde ik schrijver worden? Last time I checked was ik een briljante reclamevrouw. De een na laatste keer zelfs dokter. Toch bleek ik te schrijven en ik schreef maar door, een flink aantal jaren lang. Voor websites, voor magazines, voordrachten en zelfs een boek. En iedereen was zo trots, op de schrijfster. Op de journaliste.

Behalve ikzelf.

Ik schudde mezelf wakker. En toen zat ik op mijn plek. Op een communicatiebureau, met een tekst voor mijn neus. Ik bevond me in de reclamewereld, tussen snelle auto’s en heel erg veel euro’s. De blonde tuthola’s bevonden zich in dezelfde kamer en bleken opeens lang niet zo truttig te zijn. Sommigen waren zelfs heel aardig. En ik bleek nog gewoon te schrijven, maar wel voor een communicatiebureau. Voor verschillende klanten, voor verschillende mensen, over verschillende zaken. En ik was behoorlijk uitgeslapen. Was mijn droom dan toch uitgekomen? En dokter zijn dan?

Ach, doktertje spelen is veel leuker.

Deze column werd op 28 juni 2007 gepubliceerd op SENmagazine.com

Advertenties

Reacties staat uit voor Dokter

Opgeslagen onder Ouwe meuk!

Reacties zijn gesloten.