De buitenkant

Worden bepaalde mannen nou niet moe van zichzelf? Wie heeft daar nou echt zin in? Constant zijn zusje in de gaten houden. Of ze niet rookt. Of ze niet met een jongen praat. Is het nou echt zo dat broers per definitie een bloedhekel hebben aan hun zusjes? Dat er geen band is, geen gevoel van genegenheid voor je huisgenootje? Is het voor jou als man niet mogelijk om je zusje het geluk te gunnen? Zijn er geen mannen die totaal niet kunnen relativeren? Dat lijkt me echt sterk.

Ik raakte van de week verzeild in een discussie met een of andere kneus die beweerde dat hij zoveel respect had voor het Marokkaanse meisje, met wie hij een relatie zou krijgen, dat hij haar niet meteen om de hand ging vragen. Want dan had hij zich bekend gemaakt bij de ouders van dat meisje en de gemeenschap en dan als ze uit elkaar zouden gaan, dan zou niemand dat meisje meer willen, omdat ze een relatie had gehad. Smakelijk gelachen. Dat heb ik erom. Echt. Met gierende uithalen. Niet in de laatste plaats omdat vrij doorzichtig was dat hij niet bepaald van plan was een serieuze toekomst op te bouwen met het arme meisje en zich daarom moest bedienen van dit soort smoesjes als ‘ik heb teveel respect voor haar, om de relatie naar buiten te brengen en de ouders erbij te betrekken.’ (Nee, hij hield het liever geheim, dan hoefde hij zich daarna ook niet te verantwoorden. Wat niet weet, wat niet deert.) En ook niet omdat overduidelijk was dat hij nooit eerder een relatie heeft gehad. Nee, het argument dat een meisje nadat ze een relatie zou hebben gehad opeens een paria of uitschot zou wezen, was hetgeen dat de dijenkletser bij mij uitlokte. Wat een grap. Die jongeman leefde overduidelijk nog in het jaar 1814. Voor Christus. En het sneue aan alles was dat ie het nog zelf geloofde ook. ‘Als ik haar heb gehad, dan wil niemand haar meer.’ 90% van de vrouwelijke bevolking in Nederland trekt de wenkbrauw op. En de vrouwen die meerdere relaties hebben gehad, zonder enkel probleem, zelfs alletwee de wenkbrauwen! ‘Ja, maar ik kan het weten, want mijn vrienden zijn allemaal zo en hebben het mij zo verteld.’ Sure, mannen staan er ook echt om bekend dat ze hun diepste en intiemste gevoelens met hun vrienden delen. Net echt. Tussen het praten over auto’s en voetbal door, zeker?

Afijn, mijn punt is dat de mannen anno 2007 echt wel weten dat bepaalde dingen die ze doen krom zijn. En dat ze zich zelf niet prettig voelen bij het feit dat ze deze dingen moeten doen. Ik kan me niet voorstellen dat het meerendeel van de mannen een ander, een vrouw in dit geval, per definitie graag onrecht aandoet. Alsof al die mannen gewetenloos zijn. Vaak is het zo dat ze denken geen andere keus te hebben, door de sociale druk. Het is niet stoer als je vrienden je uitlachen, omdat ze je zusje op straat zagen praten met een jongen. Daar komt ook bij dat zo een man wellicht zal denken dat zijn omgeving hem ook zal uitlachen, omdat bijvoorbeeld zijn vriendin eerder een relatie heeft gehad. En negen van de tien keer is de man het er niet mee eens. Hij houdt immers van het meisje, of vindt haar op zijn minst aardig. Op zijn minst. Dan krijg je pas frustratie, dan krijg je pas schizofrenie. Voor de buitenwereld, of in dit geval zijn vrienden, moet hij de schijn ophouden. Maar zijn echte ‘ik’ wil anders zijn of is zelfs anders. Het punt waar ik me stoor is dat zo een eerder genoemde kneus dingen verkondigt als zijnde de realiteit. Terwijl het enige wat hij vertelt gewoon een beschrijving van het masker aan de buitenkant is. Laat dat duidelijk zijn.

Deze column werd op 31mei 2007 gepubliceerd op SENmagazine.com

Advertenties

Reacties staat uit voor De buitenkant

Opgeslagen onder Ouwe meuk!

Reacties zijn gesloten.